“Segalanya
Kuterima”
“Maafkan aku Afiq. Aku tak boleh buat masa ni..” ucapku sungguh-sungguh. “Tapi kenapa?! Apa..aku tak layak untuk kau?” balasnya dan ternyata, Afiq sukar untuk menerima kenyataan tersebut. “Jangan kata begitu Fiq, kau sebenarnya terlalu baik untuk aku. Tapi, aku perlukan masa. Kau tak tahu dan tak faham apa yg aku rasa!” kataku lagi. Afiq hanya mampu mengeluh, hajat dihatinya begitu besar.. Ingin memilikiku sebagai suri hidupnya. Tapi setiap kali soal nikah kahwin diajukan kepadaku, secara langsungnya aku akan kembali ke alam penuh warna-warni itu. Kenangan yg sering singgah tatkala aku sendirian dan kesepian. Yah..kenangan yg kurasakan paling manis hampir 2 tahun yg lalu..
“Woi..ko ni pakai telinga ape hah? Aku panggil ko tak dengar, tepon tu..untuk ko!” Arfah muncul di pintu bilik sambil mengunyah makanan segeranya. “La..mane la aku nak dengar,kan
aku dengar walkman ni.” balasku sambil turun dari katil. ‘Sape pulak kaco aku
tengah releks nii.. ishh..’ gerutuku dalam hati. “Hello? Assalamualaikum..”
kataku.
“Waalaikumusalam..cik Ain ye?” kata pemuda di hujung talian. “Ye, sape tu?” tanyaku, musykil. “Saya Lan, kawan lama saudari. Ape khabar?” ucapnya yang mengaku dirinya sebagai Lan. “Lan?? Lan mane lak ni? Rasenye, saya tak ade kawan nama Lan kat sini. Mane awak dapat nombor tepon saye ni?” balasku. “Tak kenal ke, tak ingat? Kalo gitu, tak pe la..saye pun tak kesah. Emm..nombor tepon ni pun saye dapat dari orang yang paling saye percaya. Tak yah la awak risau, saye bukan nak kasi orang..Saye cume nak bercakap ngan awak je, dah lame saye tak borak ngan awak.” Luahnye panjang lebar. “Dah lame tak borak??! Eeii..sedare, kite ni penah kawan ke? Penah borak ke? Rase saye, awak dah silap orang! Dah la, malas saye nak layan orang macam ni. Saye tak kenal awak..maafkan saye, En. Lan, A’kum!” terus je gagang kuletak ke tempatnya. Tiba-tiba, telefon berdering kembali. Alamak..mesti die nii.“Waalaikumusalam.. bye cik adik manis!!” Tutt..talian diputuskan. ‘La, nak cakap tu je? Cess..buang karan je’ gumamku sendiri. Aku masuk ke bilik semula, sambung baca majalah kegemaranku, REMAJA. Best oo majalah ni wa cakap lu!!He he.. Entah macam mana, pikiran aku ter’babas’ plak mengenangkan ayat-ayat terakhir si Lan tadi. ‘Cik adik manis?’ Hmm..dulu penah gak sorang mamat tu, panggil aku cam tu… Takkan die kot..lepas abih skolah dulu, langsung tak dengar cite sampai la aku masuk universiti ni. Dah tawon akhir pun… Entah macam mana rupa die pun, aku tak tau..kalo dulu tuuu…
“Hai cik adik manis! Pekabar ari ni?” sapa sorang mamat tetiba. Aku dongak kepala, ‘La..die lagi!! Tak abih-abih nak ngusik aku..ishh..tak senang idup aku kat skolah niii’ “Oii sedara, saye ada nama tau..bukannya cik adik manis!” jawabku dengan muka separuh kelat. Aku taklah nak marah die, tapi usikannya yang tak putus-putus merimaskan aku yg sukakan ketenangan..hehe..perasan..macam dalam novel le pulakk!! “Oo..nak kena panggil name ke, cik adik manis?? Saye, Norazlan suke panggil cik Norain dengan name tuh..tak salahkan , cik adik manis??” katanya sambil
tersengih-sengih. “Huh!” dengan pantas, aku terus berlalu dari situ.
“Norazlan..hmm” tiba-tiba terpacul name itu dari dua ulas bibirku. “Haa..
name sape pulak yg ko sebut tuh? Weeii.. takkan tersangkut tak bagitau kat aku..! Org yg tepon ko tadi yek??” Arfah atau nama glamernye Pah, menegurku yg dilamun kenangan lama. “Ko tau tak yg aku tengah bace majalah ni? jangan la kaco…” balasku tidak mengendahkan soalannya tadi. “Eeii minah, macam aku tak nampak, tak perasan. Ko tu bukannya baca, mengelamun ade laa.. Kedekut yee..tak nak kasi tau!” katanya pula. “Ok la, aku cite. Sebok jee.. Hmm..kalo nak tau sangat, die tu budak skolah lame aku..mase skolah menengah dulu. Selalu usik aku tapi otak die kire bagus gak. Ntah laa..aku pun dah tak ingat sangat rupa die, dah lama. La ni, aku tak tau pun die tu kat mane, buat ape.. Haa…ade paham? Puas hati cik Pah oiii??” selorohku lagak makcik-makcik kampong. Pah yg sejak dari tadi khusyuk mendengar, hanya mengangguk-angguk kecil sekadar tanda paham.
Petang tu, aku ngan Pah ke pasar malam yang letaknya tak jauh dari apartment kami. Aku menyewa bersama dengan 4 org lagi member selain si Pah, yang paling kamceng ngan aku. Kire satu kepala aa.. he he.. “Jom Pah kita pi katsana . Aku nak beli kueh
kegemaran aku laa.. Macam ade je ari ni! Dah lame aku tak makan kueh aku tu!
Jom aa..” ajakku. Pah hanya mengikut tanpa banyak soal. Sampai di gerai kuih,
“Pakcik, tolong bungkus kueh ni.” kuih yang betul-betul tinggal sekeping itu
cepat-cepat kuminta. “Maaf cik, tapi sedare ni yg mintak dulu.”
‘Alamak..melepas lagi kueh akuuu..’ Aku berpaling ke sisi. Punye la aku tak
sedar sebab kueh yang sekeping tu. Pemuda tu hanya melihat aku. “Tapi..” “Tak
pe la pakcik. Bagi je la kat die.” Kata pemuda itu memotong cakapku. ‘Ishh..muka
aku ni nampak sedih sangat ke?? Tak kesah laa.. janji kueh tu aku yang
punyeee.. YES!! He he’ “Terima kaseh la yek..” ucapku dalam malu-malu. “Tak pe,
lagipun saye tau awak suke makan kueh tu.” balasnya sambil tersenyum. Lepas tu,
die terus blah cam tu jek. Aku pulak yang terpinga-pinga sendiri. “Eii Ain, die
kenal ko ke?” tanya Pah. “Ntah.. aku pun konpius ni..” jawabku.
Malam tu, sambil aku makan kueh kegemaranku, teringat aku masa zaman skolah dulu. Penah gak berebut pasal kueh ni kat kantin sekolah. “Oii cik adik manis, balik buat sendiri laa! Takkan tak reti kot?” budak itu menyindirku. “Sebab aku tak reti la aku nak beli. Bahlul! Kalo dah dapat tu, sudah laa. Bising plak..” aku naik geram. Kuih yang sekeping itupun boleh jadi mangsa kitorang. Aku pun dah tak ingat apa puncanya, cuma aku nak jugak kuih tu. Yang si Norazlan tu pun, sebok plak nak berebut ngan aku. Masa tu, die berjaya dapatkan kuih tu. Sejak tu jugak la aku tambah geram kat budak bernama Norazlan! Ish..bengang sungguh. Hari ni, aku plak ada rezeki. He he..Dulu, budak.. mana tau nak jadi gentleman. Sambil kuih kujamah, terlintas muka mamat petang tadi. Manis jugak senyum die tadi, he he.. Nakal plak aku ni. Cuma, yang konpiusnye..mana die tau aku suke kuih ni.. Ahh.. lantak laa.. yg penting aku dapat makan kuih nii.. Nyamm..
“Hello, a’kum!” Eh, macam penah dengar je suara ni. “W’salam” jawabku sambilcuba mengecam
suara. “Ain ke tu?” tanya suara si pemuda. “Ya.. emm.. En. Lan ke ni?” soalku
serkap jarang.
“Maafkan aku Afiq. Aku tak boleh buat masa ni..” ucapku sungguh-sungguh. “Tapi kenapa?! Apa..aku tak layak untuk kau?” balasnya dan ternyata, Afiq sukar untuk menerima kenyataan tersebut. “Jangan kata begitu Fiq, kau sebenarnya terlalu baik untuk aku. Tapi, aku perlukan masa. Kau tak tahu dan tak faham apa yg aku rasa!” kataku lagi. Afiq hanya mampu mengeluh, hajat dihatinya begitu besar.. Ingin memilikiku sebagai suri hidupnya. Tapi setiap kali soal nikah kahwin diajukan kepadaku, secara langsungnya aku akan kembali ke alam penuh warna-warni itu. Kenangan yg sering singgah tatkala aku sendirian dan kesepian. Yah..kenangan yg kurasakan paling manis hampir 2 tahun yg lalu..
“Woi..ko ni pakai telinga ape hah? Aku panggil ko tak dengar, tepon tu..untuk ko!” Arfah muncul di pintu bilik sambil mengunyah makanan segeranya. “La..mane la aku nak dengar,
“Waalaikumusalam..cik Ain ye?” kata pemuda di hujung talian. “Ye, sape tu?” tanyaku, musykil. “Saya Lan, kawan lama saudari. Ape khabar?” ucapnya yang mengaku dirinya sebagai Lan. “Lan?? Lan mane lak ni? Rasenye, saya tak ade kawan nama Lan kat sini. Mane awak dapat nombor tepon saye ni?” balasku. “Tak kenal ke, tak ingat? Kalo gitu, tak pe la..saye pun tak kesah. Emm..nombor tepon ni pun saye dapat dari orang yang paling saye percaya. Tak yah la awak risau, saye bukan nak kasi orang..Saye cume nak bercakap ngan awak je, dah lame saye tak borak ngan awak.” Luahnye panjang lebar. “Dah lame tak borak??! Eeii..sedare, kite ni penah kawan ke? Penah borak ke? Rase saye, awak dah silap orang! Dah la, malas saye nak layan orang macam ni. Saye tak kenal awak..maafkan saye, En. Lan, A’kum!” terus je gagang kuletak ke tempatnya. Tiba-tiba, telefon berdering kembali. Alamak..mesti die nii.“Waalaikumusalam.. bye cik adik manis!!” Tutt..talian diputuskan. ‘La, nak cakap tu je? Cess..buang karan je’ gumamku sendiri. Aku masuk ke bilik semula, sambung baca majalah kegemaranku, REMAJA. Best oo majalah ni wa cakap lu!!He he.. Entah macam mana, pikiran aku ter’babas’ plak mengenangkan ayat-ayat terakhir si Lan tadi. ‘Cik adik manis?’ Hmm..dulu penah gak sorang mamat tu, panggil aku cam tu… Takkan die kot..lepas abih skolah dulu, langsung tak dengar cite sampai la aku masuk universiti ni. Dah tawon akhir pun… Entah macam mana rupa die pun, aku tak tau..kalo dulu tuuu…
“Hai cik adik manis! Pekabar ari ni?” sapa sorang mamat tetiba. Aku dongak kepala, ‘La..die lagi!! Tak abih-abih nak ngusik aku..ishh..tak senang idup aku kat skolah niii’ “Oii sedara, saye ada nama tau..bukannya cik adik manis!” jawabku dengan muka separuh kelat. Aku taklah nak marah die, tapi usikannya yang tak putus-putus merimaskan aku yg sukakan ketenangan..hehe..perasan..macam dalam novel le pulakk!! “Oo..nak kena panggil name ke, cik adik manis?? Saye, Norazlan suke panggil cik Norain dengan name tuh..tak salah
“Norazlan..hmm” tiba-tiba terpacul name itu dari dua ulas bibirku. “Haa..
name sape pulak yg ko sebut tuh? Weeii.. takkan tersangkut tak bagitau kat aku..! Org yg tepon ko tadi yek??” Arfah atau nama glamernye Pah, menegurku yg dilamun kenangan lama. “Ko tau tak yg aku tengah bace majalah ni? jangan la kaco…” balasku tidak mengendahkan soalannya tadi. “Eeii minah, macam aku tak nampak, tak perasan. Ko tu bukannya baca, mengelamun ade laa.. Kedekut yee..tak nak kasi tau!” katanya pula. “Ok la, aku cite. Sebok jee.. Hmm..kalo nak tau sangat, die tu budak skolah lame aku..mase skolah menengah dulu. Selalu usik aku tapi otak die kire bagus gak. Ntah laa..aku pun dah tak ingat sangat rupa die, dah lama. La ni, aku tak tau pun die tu kat mane, buat ape.. Haa…ade paham? Puas hati cik Pah oiii??” selorohku lagak makcik-makcik kampong. Pah yg sejak dari tadi khusyuk mendengar, hanya mengangguk-angguk kecil sekadar tanda paham.
Petang tu, aku ngan Pah ke pasar malam yang letaknya tak jauh dari apartment kami. Aku menyewa bersama dengan 4 org lagi member selain si Pah, yang paling kamceng ngan aku. Kire satu kepala aa.. he he.. “Jom Pah kita pi kat
Malam tu, sambil aku makan kueh kegemaranku, teringat aku masa zaman skolah dulu. Penah gak berebut pasal kueh ni kat kantin sekolah. “Oii cik adik manis, balik buat sendiri laa! Takkan tak reti kot?” budak itu menyindirku. “Sebab aku tak reti la aku nak beli. Bahlul! Kalo dah dapat tu, sudah laa. Bising plak..” aku naik geram. Kuih yang sekeping itupun boleh jadi mangsa kitorang. Aku pun dah tak ingat apa puncanya, cuma aku nak jugak kuih tu. Yang si Norazlan tu pun, sebok plak nak berebut ngan aku. Masa tu, die berjaya dapatkan kuih tu. Sejak tu jugak la aku tambah geram kat budak bernama Norazlan! Ish..bengang sungguh. Hari ni, aku plak ada rezeki. He he..Dulu, budak.. mana tau nak jadi gentleman. Sambil kuih kujamah, terlintas muka mamat petang tadi. Manis jugak senyum die tadi, he he.. Nakal plak aku ni. Cuma, yang konpiusnye..mana die tau aku suke kuih ni.. Ahh.. lantak laa.. yg penting aku dapat makan kuih nii.. Nyamm..
“Hello, a’kum!” Eh, macam penah dengar je suara ni. “W’salam” jawabku sambil
“Ya betul, kuat jugak ingatan awak ye.” Balasnya. “Tak laa..bukan ape, saye tak ramai member laki. Jadi, mudah saye nak cam suara org nii.. So,ade ape hal?” aku terus ke topik utama. Aku malas sebenarnye nak layan die ni, dah la tak kenal sape. “Emm..sebenarnye, macam ni la cik Ain. Sebenarnye, saye dah lame nak kenal ngan cik Ain ni.. emm..boleh tak.. boleh tak..” ‘Ish.. pe hal lak ngan si Lan ni?’ “Boleh ape nye? Cakap je laa..” potongku cepat. “Boleh tak kite jumpe? Dah lame saye nak jumpe Ain, cuma tak de masa je” pintanya. Aku jadi ragu-ragu, “Buat ape? Saye tak kenal pun awak.. Saye nak tahu, mane awak dapat nombor tepon ni?” “Itu nanti saye bagitau kalo Ain sudi jumpe saye. Boleh ye? Saye tunggu” jawabnya. “Tunggu??! Awak kat mane ni?” soalku bertambah-tambah hairan. “Saye ade kat bawah ni, saye beri awak mase 10 minit. Nanti, awak turun yek? Saye tunggu nii.. Bye, a’kum!” talian diputuskan tiba-tiba. ‘Haru betui laa..’ Dalam terpaksa, aku bersiap jugak. Si Pah tak abih-abih mengusik aku, katanye, ntah student mane la yg berkenan kat aku. Kat kolej memang ramai yg usha-usha, aku je buat tak nampak…
Sampai je aku kat bawah, aku tengok ade sorang mamat tu dok kat atas motor. ‘Die ke?’ tanyaku dalam hati. Saat die menoleh ke arahku, terus die tersenyum. Pada ketika itu juga, aku tergamam. ‘Eh, pemuda ari tu laa.. Tak sangka aku. He he..’ “Assalamualaikum Ain?” tegurnya sambil tersenyum.
“Wa..wa..alaikumusalam” jawabku, agak gugup. ‘Ye aa.. manis sangat la senyum die tu. Nasib baik tak luruh jantung jek..Hehe..’ “Jom pi gerai kat sane tu. Boleh makan ke, basahkan tekak ni sambil cite..” ajaknya, lalu kami berdua pun bergerak menuju ke tempat yg dimaksudkan. Setelah membuat pesanan, si Lan membuka cerita. “Kalo awak nak tau, saye la kawan skolah awak dulu. Nombor tepon awak pun, saye dapat tahu dari keluarga awak kat kampung”
“Masalahnye, saye memang tak ingat la..
sebab awak yg beli, kalo org lain, belom tentu dapattt.. He he” senyumnye
meleret. “Ye la tu. Ishh..cam tak caye je kite bley jumpe kat sini. Bley cakap
macam kawan lame plak.. sedangkan dulu, jumpe pun tak mahu!” kataku mengingat kembali
zaman skolah dulu. “Alaa..tu skolah, skang ni kan dah dewasa. Takkan selamanye kite nak
bertekak je kot. Letih la saye kena pikir idea-idea nak usik awak” Lan berkata.
“Tapikan, macam rase pelik la kite berbahse ‘saye-awak’ ni.. Macam tak kena
je..Tukar nak?” kataku. “Pesal? Tak sedap ke? Ke nak panggil sayang? He he he”
haa..mula dah, kalo bab mengusik, memang nombor satu! Nampaknye, kami makin
ramah..
macam dah lame kenal jek..macam member kamceng jek..Ishh.. “Bukan laa.. bahsekan diri, ‘aku-ko’ je laa.. Ok?”
macam dah lame kenal jek..macam member kamceng jek..Ishh.. “Bukan laa.. bahsekan diri, ‘aku-ko’ je laa.. Ok?”
“Aku no hal..Kalo itu yang buat ko rase lebih selesa, aku ok jek” Lan hanya menurut. “Lepas diploma, aku terus keje.. sampai la skang ni” ceritanye lagi sambil menghirup air yang tinggal separuh. “Sayang la kalo gitu..” kataku. “Sayang??!! Ko sayang aku ke?” sambutnya. “Ke situ pulak peginya. Tak de, sayang la ko tinggal cam tu je. Nape tak sambung lagi, ko tu bukannye tak terrer..” ujarku. “Ooo..cam tu ke. Alaa..ko takkan tak tahu family aku, mase tu, adik-adik ramai lagi yang belajar. So, aku kena la tolong mak ayah aku” jawabnya. ‘Ye tak ye jugak’ kataku dalam hati. “Emmm.. cume, aku pun tak sangka yang kite akan jumpa kat sini. Bertuah betul aku..” sambungnye lagi. Aku pandang mukanye yang toyee.. ‘Pehal lak die cakap gitu?
Sejak malam itu, selalu gak la die tepon aku. Aku pun, kalo bosan..memang die la jadi mangsa. Kekadang tu, ada gak turun makan sesama. Si Pah pun kadang-kadang join sekali. Terutama kalo die bawa member-member die. Hai..
’musuh’ zaman skolah dulu jadi member paling kamceng aku kat sini!! Sungguh tak sangkaaa… Tah la, seronok gak kawan ngan die ni. Memang otaknye sama ngan aku, gile-gile! Asyik borak yang merapu je. Kekadang, gayut kat tepon boleh sampai berjam-jam.. Haa..kalo dah start lewat tuu..siap laa..lewat pagi la jawabnya kami tido. Punya laa.. Apa taknye, sebab dok merapu la sampai tak de titik penamatnye. Kalo ade hal penting tu, memang kejap je la. Kuii..
kui..kui.. ntah la, yg pastinya.. aku syok sembang ngan die.. he he he
Hampir setawon aku ngan die jadi member kamceng. Dan akhir tawon ni, tamat la hidup aku sebagai seorang student ‘U’. “Mane ko nak keje nanti? Emm..ape kate..ko keje kat sini-sini je. Bole ko tengokkan aku…” katanya ketika kami berborak di tepon ari tu. “Ye la tu, ade ke aku yg jage ko. Ko la patutnya jage aku. Tak de ciri-ciri langsung!” kubalas gurauannye ala kadar. “Ye la, kalo ko ni makwe aku.. Haa..time tu, aku akan jage ko dalam keadaan yg paling baik!! He he..” katanya pula. “Boleh caya ke? Tak pon, cakap kosong jek..” ujiku saje-saje. “Huii… itu aku cakap betulll..pecaye la kat akuu.. Ko kenal aku cam ni je, ko mane tau.. Amacam? Ade can tak aku ni?” Lan tak ngaku kalah. “Sudah la ko. Tak abih-abih nak usik aku..” jawabku dalam tawa. Cuma, selama setawon aku kenali die, kiree..tau jugak la serba-sedikit hal die dan tingkah lakunye. Nak kate aku kenal betul hati budi die tu, rasenye..tak sepenuhnye lagi.. Bak kate org, ‘selagi tak kahwin dgn org tu, selagi tu la kite takkan kenal siapa dirinye yg sebenar’. Hmm.. betul jugak
terpaksa akur dgn keputusannya. Ish..
kena jugak aku gi klinik… Alahaii…sakitnye badannn..Adehh
Sampai sekarang ni, die layan aku dengan baik dan aku pun senang dengan setiap layanannya. Satu hal yg sama pade kami berdua, walaupun gile-gile tapi tetap ada seriusnya. Dan kekadang, dalam gelak tawa tu, tersirat kata-kata yang bermakna dan hanya kami je yang paham bahawasanya, benda tu sebenarnye serius. Mungkin pada pandangan org awam, benda tu sekadar lawak basii.. he he he.. Cuma
Malam tu, aku ngan Lan makan kat gerai bersama. Lama dah tak buat ‘keje’ ni, selalunye reramai. Saje.. Lagipun, aku ade hal nak bagitau kat die. “Aku maybe balik kampung. Ade keje bagus kat sane” beritahuku. Aku tengok die..muka die berubah sket. “Pesal bagi aku muke seposen tu??” aku
Malam tu jugak, bila semua org dah dibuai mimpi.. “Kringgg..kringgg..”
“Ishhh..sape lak yg tepon pepagi buta nii??” rungutku sambil teraba-raba mencari tepon di ruang tamu. Maklum laa..sedap-sedap tido, di kaco plak.. mamaii lagi aku.. aduii.. “Hello Ain ade?” Ishh..suara ni aku cam sangattt..
“Haa.. ko ke Lan? Pesal ko tepon aku pepagi bute ni? Kul bape ni?” tanyaku, masih berbaki ngantuknye. “Alaa..baru kul 2.30 pg. Ko dah tido ke? Sorri la kaco ko..Aku tak leh nak lelap mata laa..” adunya. Sedap pulak suara mamat ni aku rase. He he he.. suara pagi la katakannn… Seksi gituu.. eheks!
kui..kui..“Laaa..pase tak leh tido..pe susah, ko pejam je la mata ko tu..” aku bagi petua paling biasa di dengar orang. “Itu aku tau..tapi, tak boleh laa.. Tah laa, otak aku ni.. dah bengong kot.. Serabuttt aaa..” luahnya lagi. “Lannn..ko ni, sebenonye kenape? Ade problem ke??..” aku mendatarkan suara,
“Mesti ke aku jawab?” soalnye. “Mesti laa..” balasku. Lama jugak die diam, susun ayat kot.. He he he. “Emm..sebab
..sebab..ko manis! Cik adik manis..” terdengar die ketawa. “Woi cik abg, tak leh serius sikit ke?” protesku walaupun hati mula berlagu riang.“Ok..ok..
serius kay..ko jangan gelak plak! Ehemm..emm..macam-macam sebab kalo nak cite. Pade aku.. terlalu kompleks nape aku sayang kat ko. Aku senang dengan perwatakan ko dari dulu sampai la sekarang ni..” jelasnya. Aku cuma memasang telinga. “Ntah la Ain, kalo ko nak tahu… Sayang aku ni bukan sehari dua, bukan sekarang, bukan semalam… Sebenarnye, aku dah lama simpan rase hati aku ni sejak aku kenal ko 5 tahun yg dulu. Sejak kita sama-sama satu skolah.. Aku ingatkan aku dah tak de harapan, tapi alhamdulillah.. Allah pertemukan kite semula di sini, berkat doaku selama bertahun-tahun. Mungkin sudah jodoh kite kot.. Mase aku tau ko studi kat sini.. Aku
Huii..yoo..
hebat gak aku ni ekk.. he he..Cuma, aku dapat kasi kad je kat ko tiap kali tarikh lahir ko tiba, tak pun hari raya” bongkarnya panjang lebar. “Ooo..
ko la secret admirer aku tu? Si SA ex-schoolmate tu? ish..ish..” kataku. Lantas, kami sama-sama ketawa, agak kelakar bile semua tu terbongkar. Memang tak sangkaaa.. “Tu la, sebab aku tak tau alamat ko kat sini, terpaksa la aku alamatkan ke kg..asalkan sampai, cukup laa..Lepas rinduu. Ntah la Ain, aku pun tak paham kenapa la aku masih taruh harapan aku sejak dulu. Mungkin kepastian dan keyakinan aku bertemu dengan ko, kenal dengan ko.. terlalu tinggi. Macam tetau je yg suatu hari nanti, aku pasti akan jumpa ngan ko. Ishh..ntah laa..cuma, aku nyatakan kat sini, yg aku amat-amat gembira dengan pertemuan ini dan amat menyenangi diri ko selama setahun kite berkawan” Lan bersuara lagi. “Aku pun gembira jugak.. tapi, aku tak la sebaik mane..” kataku. “Ye la, ko ingat..aku ni baik sangat ke?” Kami diam kembali tapi, senyum masih tak lekang dari bibirku tatkala mendengar segala butiran ceritanya. “Jiwang jugak budak nii..” aku berkata dalam hati. Isshh..terharu ade, gembira apatah lagii..“Tapi, bile ko kate ko nak balik kampung.. aku rase sedih lak. Lama-lama.. baru la aku pasti dan yakin apa yang aku rase…” Lepas tu, die senyap balik. Aku lagi laa.. dalam pade tu, aku senyum sendiri. Perangkap aku dah kena nampaknya… he he he .. “Aku sayang ko!” ucapnya sekali, cepat tapi jelas. Sah!! Die sayang kat aku!!
hebat gak aku ni ekk.. he he..Cuma, aku dapat kasi kad je kat ko tiap kali tarikh lahir ko tiba, tak pun hari raya” bongkarnya panjang lebar. “Ooo..
ko la secret admirer aku tu? Si SA ex-schoolmate tu? ish..ish..” kataku. Lantas, kami sama-sama ketawa, agak kelakar bile semua tu terbongkar. Memang tak sangkaaa.. “Tu la, sebab aku tak tau alamat ko kat sini, terpaksa la aku alamatkan ke kg..asalkan sampai, cukup laa..Lepas rinduu. Ntah la Ain, aku pun tak paham kenapa la aku masih taruh harapan aku sejak dulu. Mungkin kepastian dan keyakinan aku bertemu dengan ko, kenal dengan ko.. terlalu tinggi. Macam tetau je yg suatu hari nanti, aku pasti akan jumpa ngan ko. Ishh..ntah laa..cuma, aku nyatakan kat sini, yg aku amat-amat gembira dengan pertemuan ini dan amat menyenangi diri ko selama setahun kite berkawan” Lan bersuara lagi. “Aku pun gembira jugak.. tapi, aku tak la sebaik mane..” kataku. “Ye la, ko ingat..aku ni baik sangat ke?” Kami diam kembali tapi, senyum masih tak lekang dari bibirku tatkala mendengar segala butiran ceritanya. “Jiwang jugak budak nii..” aku berkata dalam hati. Isshh..terharu ade, gembira apatah lagii..“Tapi, bile ko kate ko nak balik kampung.. aku rase sedih lak. Lama-lama.. baru la aku pasti dan yakin apa yang aku rase…” Lepas tu, die senyap balik. Aku lagi laa.. dalam pade tu, aku senyum sendiri. Perangkap aku dah kena nampaknya… he he he .. “Aku sayang ko!” ucapnya sekali, cepat tapi jelas. Sah!! Die sayang kat aku!!
Aduhaiii..
bestnyee.. “Weii..ko dengar tak?” tanyanya. “Emm..ape? Tak dengar laa..ko cakap laju sangat laa…” balasku sambil cepat-cepat tutup mulut sebab nak tahan gelak. “Lannn…sssaaaayaaaannngggg Ainnn, betul-betul sayang kat Ain.. Ain macam mane pulak?” Daahh..die guna nama la pulak.. Aduii, cair akuu.. Ishh..
romantik lak rasenye..he he “Ain jangan balik kampung ye? Kesian Lan sesorang kat sini..” sambungnye. “Lan.. sebenarnya, semua tu..Ain reka je..
jangan marah ekk?” pelan-pelan aku terangkan padanya. “Haa..reka je? Tapi kenapa?” Lan menyoalku, hairan. “Hmm.. tu la idea paling bernas kite penah buat.. he he..Saje nak tau hati cik abg kite nii..Rupanya, sayang jugak die kat adik manis niii.. he he..” ujarku sambil ketawa. “Ooo..nakal jugak cik adik manis ni yek.. Ye laa, orang je yang sayang kat die tu..Ntah-ntah, sikit pun die tak sayang kat kite…” rajuknye di buat-buat. “Dok aihh.. che’ pun sayang kat hanggg..” balasku dengan loghat utara. “Betui ka??” katanya pula, juga dalam loghat utara.
bestnyee.. “Weii..ko dengar tak?” tanyanya. “Emm..ape? Tak dengar laa..ko cakap laju sangat laa…” balasku sambil cepat-cepat tutup mulut sebab nak tahan gelak. “Lannn…sssaaaayaaaannngggg Ainnn, betul-betul sayang kat Ain.. Ain macam mane pulak?” Daahh..die guna nama la pulak.. Aduii, cair akuu.. Ishh..
romantik lak rasenye..he he “Ain jangan balik kampung ye? Kesian Lan sesorang kat sini..” sambungnye. “Lan.. sebenarnya, semua tu..Ain reka je..
jangan marah ekk?” pelan-pelan aku terangkan padanya. “Haa..reka je? Tapi kenapa?” Lan menyoalku, hairan. “Hmm.. tu la idea paling bernas kite penah buat.. he he..Saje nak tau hati cik abg kite nii..Rupanya, sayang jugak die kat adik manis niii.. he he..” ujarku sambil ketawa. “Ooo..nakal jugak cik adik manis ni yek.. Ye laa, orang je yang sayang kat die tu..Ntah-ntah, sikit pun die tak sayang kat kite…” rajuknye di buat-buat. “Dok aihh.. che’ pun sayang kat hanggg..” balasku dengan loghat utara. “Betui ka??” katanya pula, juga dalam loghat utara.
“Betuiii.. yang ni che’ tak berani nak tipu, takut terlepas pulakk.. Maapkan
che’ noo..pasai tadiii..” aku masih tak habis dgn loghatnye. He he he, saje
pekena org tua nii.. “Tak pe laa.. untuk kebaikan kite jugak, tak gitu? Kalo
cik Ain tak buat cam tu, ntah bile la kite bole kahwinnn..” guraunye pula. “Ye
le tuh..” Hatiku rasa lapang dan kami sama-sama gembira. Jadi jugak kami ni
ber’couple’.. Caya laa..!! he he he
“Ain?? Kau tak pape ke? Ain?..” teguran itu membawa aku kembali ke alam nyata. Kenangan manis bersama Lan itu tak mungkin kulupakan buat selamanya.
“Kau masih terkenangkan arwah Lan ye?” tanya Afiq yang semenjak tadi masih setia dengan kerenahku. “Maafkan aku Afiq, bukan niat aku untuk menghampakan sesiapa, terutamanya diri kau Fiq. Tapi, aku harap kau faham apa yang aku rase sekarang ni..” pintaku sungguh-sungguh. Sesungguhnya, telah lama Afiq bercadang ingin meminangku. Bukan itu saja, emak di rumah pun selalu bertanyakan tentang hubunganku dengan Afiq. Cuma, hati aku sahaja yang masih tidak membenarkan sesiapa untuk membukanya setelah ditinggalkan insan itu. Afiq bagiku, hanyalah sekadar kawan biasa yg sering menemaniku tika aku kesepian. Afiq sememangnya pemuda yang terlalu memahami penderitaanku dan terlalu baik. Namun dirinya tidak mungkin menyamai Norazlan.. org yang paling kusayang selama ini. Kasih sayangnya kurasakan masih berbekas sehingga kini. Alangkah pedihnya hati..alangkah sedihnya rasa bilamana orang yang kita sayangi pergi buat selamanyaaa?? Aku amat terkilan..sungguh-sungguh terkilan. Bukan aku tidak mahu berubah, ntah laa.. kenangan dulu ternyata amat berharga untuk aku hapuskan begitu saja. “Ain.. aku paham perasaan kau terhadap arwah.
“Ain?? Kau tak pape ke? Ain?..” teguran itu membawa aku kembali ke alam nyata. Kenangan manis bersama Lan itu tak mungkin kulupakan buat selamanya.
“Kau masih terkenangkan arwah Lan ye?” tanya Afiq yang semenjak tadi masih setia dengan kerenahku. “Maafkan aku Afiq, bukan niat aku untuk menghampakan sesiapa, terutamanya diri kau Fiq. Tapi, aku harap kau faham apa yang aku rase sekarang ni..” pintaku sungguh-sungguh. Sesungguhnya, telah lama Afiq bercadang ingin meminangku. Bukan itu saja, emak di rumah pun selalu bertanyakan tentang hubunganku dengan Afiq. Cuma, hati aku sahaja yang masih tidak membenarkan sesiapa untuk membukanya setelah ditinggalkan insan itu. Afiq bagiku, hanyalah sekadar kawan biasa yg sering menemaniku tika aku kesepian. Afiq sememangnya pemuda yang terlalu memahami penderitaanku dan terlalu baik. Namun dirinya tidak mungkin menyamai Norazlan.. org yang paling kusayang selama ini. Kasih sayangnya kurasakan masih berbekas sehingga kini. Alangkah pedihnya hati..alangkah sedihnya rasa bilamana orang yang kita sayangi pergi buat selamanyaaa?? Aku amat terkilan..sungguh-sungguh terkilan. Bukan aku tidak mahu berubah, ntah laa.. kenangan dulu ternyata amat berharga untuk aku hapuskan begitu saja. “Ain.. aku paham perasaan kau terhadap arwah.
Tapii..
sudah setahun lebih insiden itu berlaku Ain… Kau perlu teruskan hidup kau, masa depan kau..” pujuk Afiq. Sungguh-sungguh die menyayangi aku.. ikhlas kah die?? Ahh..tidak baik aku meraguinye sedangkan aku sendiri yang tidak pernah memberi peluang padanya walaupun secebis cuma. Akukah yang kejam?? Hmm..Ntah laa, hati aku terlalu menyayangi insan yang tiada itu, insan yang juga disayangi oleh Penciptanya…
sudah setahun lebih insiden itu berlaku Ain… Kau perlu teruskan hidup kau, masa depan kau..” pujuk Afiq. Sungguh-sungguh die menyayangi aku.. ikhlas kah die?? Ahh..tidak baik aku meraguinye sedangkan aku sendiri yang tidak pernah memberi peluang padanya walaupun secebis cuma. Akukah yang kejam?? Hmm..Ntah laa, hati aku terlalu menyayangi insan yang tiada itu, insan yang juga disayangi oleh Penciptanya…
“Berilah aku masa Fiq, aku sekadar meminta jasa baik kau untuk memahami diri
ini. Hati aku masih setia dengan kasih sayangnya Fiq, dengan segala kenangan
lalu.. Rasanye, macam baru semalam perkara itu berlaku. Hati ini masih mencari
ketenangan.. masih mencari kepastian.. Biarlah masa saja yang menentukan
perjalanan hidup aku. Maafkan aku Afiq, aku masih tidak mampu melawan gelodak
rasa yang bersarang dalam hati dan fikiran aku nii..” ucapku hati-hati, takut
hatinya tersinggung dengan gaya
percakapanku.
“Usah la kau gantung harapan pada aku ni Fiq, teruskan la hidup kau.
Sesungguhnya, aku tetap anggap kau sahabat aku dunia akhirat..” sambungku
dengan hati yg rela. Kulihat Afiq memandang ke laut lepas. Begitu lah die,
seringkali bersantai di pantai ini, yang penuh dengan ketenangan dan kedamaian.
Afiq juga sering membawaku ke sini setiap kali kami keluar bersama. Mungkin
ingin membantu merawat hatiku yang lara… Ohh..Afiq, alangkah mulianya hatimu.
Tapi aku??
“Cantik tak kad ni Ain?” tunjuk Afiq padaku. Kad krim dengan ukiran bunga-bunga kecil di tepi, amat cantik pada hematku. Dua nama yang tertera di tengah-tengah ukiran hati itu terasakan amat padan. Aku mengukir senyum bahagia.
“Cantik Fiq..sesuai dengan korang berdua. Tahniah..semoga kau dan Atikah berbahagia sampai ke anak cucu!” ucapku penuh ceria. Aku gembira kerana impian aku melihat kebahagiaan Afiq termakbul juga. Biarlah aku seorang yang masih setia bersama kenangan yang hampir 3 tahun berlalu. Entah mengapa, aku masih teringatkan senyuman manisnya dan segala layanan mesranya padaku. Namun, aku pasrah dengan qada’ dan qadar tuhan. Biarkan takdir menentu segala. Aku masih percaya, tentu ada hikmah yang tersembunyi di sebalik segala kejadian-Nya. Suatu masa nanti, pasti akan ada sinar baru untukku… InsyaAllah..
“Ya Allah, Kau rahmatilah rohnya disana
dan Kau ampunkan la dosanya dan dosaku.. Kau tenangkan la hatiku dan berilah
aku kekuatan untuk menghadapi ujian yang Kau berikan padaku ini,
sesungguhnya..aku insan yang lemah..AMIN!” Setitik airmataku gugur jua setelah
sekian lama aku cuba
menahannya. Azlann..aku rindukanmu!
“Aku yang kehilangan..
Dalam diri sendiri
Terkurung dalam bayanganmu
Gelak ketawa engkau
Bagai bertahun dulu
Mengheretku ke syurga kita..
Itu mimpi yang terkenang
Membuat aku terbuang
Dikau memapah semangat
Yang masih ada
Cerita silam itu
Menjadi racun bisa
Dan kini aku pun melara
Terlemas di dataran
Dilambung ombak hidup
Pun aku masih menantimu
Akan tersingkapkah cinta
Yang telah sekian lama
Kita dodoikan bersama
Di mimpi ngeri..
Biarpun masih tergagah
Menjulang cinta yang patah
Sebenarnya aku kesepian
Dan aku masih cinta
Diri ini penuh luka
Yang tidak akan tertutup
Meskipun ada pengganti
Seiras wajah…”
“Cantik tak kad ni Ain?” tunjuk Afiq padaku. Kad krim dengan ukiran bunga-bunga kecil di tepi, amat cantik pada hematku. Dua nama yang tertera di tengah-tengah ukiran hati itu terasakan amat padan. Aku mengukir senyum bahagia.
“Cantik Fiq..sesuai dengan korang berdua. Tahniah..semoga kau dan Atikah berbahagia sampai ke anak cucu!” ucapku penuh ceria. Aku gembira kerana impian aku melihat kebahagiaan Afiq termakbul juga. Biarlah aku seorang yang masih setia bersama kenangan yang hampir 3 tahun berlalu. Entah mengapa, aku masih teringatkan senyuman manisnya dan segala layanan mesranya padaku. Namun, aku pasrah dengan qada’ dan qadar tuhan. Biarkan takdir menentu segala. Aku masih percaya, tentu ada hikmah yang tersembunyi di sebalik segala kejadian-Nya. Suatu masa nanti, pasti akan ada sinar baru untukku… InsyaAllah..
“Ya Allah, Kau rahmatilah rohnya di
“Aku yang kehilangan..
Dalam diri sendiri
Terkurung dalam bayanganmu
Gelak ketawa engkau
Bagai bertahun dulu
Mengheretku ke syurga kita..
Itu mimpi yang terkenang
Membuat aku terbuang
Dikau memapah semangat
Yang masih ada
Cerita silam itu
Menjadi racun bisa
Dan kini aku pun melara
Terlemas di dataran
Dilambung ombak hidup
Pun aku masih menantimu
Akan tersingkapkah cinta
Yang telah sekian lama
Kita dodoikan bersama
Di mimpi ngeri..
Biarpun masih tergagah
Menjulang cinta yang patah
Sebenarnya aku kesepian
Dan aku masih cinta
Diri ini penuh luka
Yang tidak akan tertutup
Meskipun ada pengganti
Seiras wajah…”







Post a Comment